لامپ روشنایی از هزار سال قبل وجود داشته است

لامپ هالوژن  و لامپ روشنایی اولین بار در سال 1959 توسط GE معرفی شد. این لامپ ها، در حالی که سازگاری با لامپ های رشته ای هستند، با پر کردن لامپ با گاز هالوژن به جای گاز بی اثر، تبخیر ناهموار رشته و تیره شدن پوشش را کاهش دادند.

لامپ های هالوژن نیز با عمر متوسط ​​1500 ساعت دوام بیشتری داشتند و 15 درصد انرژی کمتری مصرف می کردند.

علیرغم پیشرفت های متعدد در طول سال ها، لامپ های رشته ای مدرن ناکارآمد باقی مانده اند.

حدود ده درصد نیروی برقی که به یک لامپ رشته ای می رسد در واقع به نور مرئی تبدیل می شود. انرژی باقی مانده به عنوان گرما هدر می رود.

دهه 1970
بحران انرژی الهام بخش روشنایی کارآمد انرژی است
بحران نفتی ایالات متحده در دهه 1970 باعث علاقه به منابع تجدیدپذیر انرژی و روشنایی مسکونی کارآمد شد. مهندسان روشنایی شروع به تطبیق نور فلورسنت برای مصارف مسکونی کردند.

لامپ های فلورسنت از دهه 1930 مورد استفاده قرار می گرفتند، اما عمدتاً برای روشنایی تجاری و صنعتی استفاده می شدند.

در سال 1976، ادوارد ای. همر، مهندس در GE، یک لوله فلورسنت را به شکل مارپیچی خم کرد و اولین لامپ فلورسنت فشرده (CFL) را ایجاد کرد.

جنرال الکتریک در ابتدا طرح را کنار گذاشت زیرا ماشین آلات مورد نیاز برای تولید انبوه لامپ ها در آن زمان بسیار گران بود. طرح به بیرون درز کرد و مدت کوتاهی پس از آن، تولیدکنندگان دیگر شروع به تولید لامپ کردند.

دیود ساطع کننده نور (LED) یکی از سریع ترین فناوری های روشنایی در حال رشد امروزی است. ال ای دی ها نوعی روشنایی حالت جامد هستند که از نیمه هادی ها برای تبدیل الکتریسیته به نور مرئی استفاده می کنند.

LED ها نور را در جهت خاصی ساطع می کنند و نیاز به بازتابنده ها و پخش کننده هایی را که می توانند نور را به دام بیندازند و گرمای تولید شده از طریق هیت سینک را جذب کنند، به حداقل می رساند.

در سال 1961، جیمز آر. “باب” بیارد و گری پیتمن در تگزاس اینسترومنتز اولین دیود ساطع کننده نور را هنگام تلاش برای ایجاد یک دیود لیزری کشف کردند.

 

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.